نوآوری در مدیریت برای توسعه پایدار

Kolnegar Private Media (Management Innovation for Sustainable Development)

3 تیر 1403 2:15 ب.ظ

دستکاری آب و هوا و خطرات ژئوپلیتیکی چیست؟

تصویری از یک کره زمین و کنترل آب و هوا، تصویر توسط T.L. Furrer/Adobe Stock

29 دسامبر 2021

به نظر می رسید که طوفان برف از جایی بیرون آمده  و بام‌های پکن را با لعاب سفید پوشانده و ترافیک در ده‌ها بزرگراه را متوقف کرده است. این شهر که در چنگال یک دهه خشکسالی گرفتار شده بود، ماه ها بود که بارش آنچنانی ندیده بود. چیزی غیر عادی بود.

در واقع، طوفان فوریه 2009 نتیجه تلاقی چشمگیر هوای سرد، آسمان ابری و 313 عامل هوایی ساخته شده از مواد خاصی بود که توسط مهندسان هواشناسی به جو پرتاب شد که امیدوار بودند چیزی از هیچ بسازند. موفقیت آنها در تغییر وضعیت آب و هوا نشان دهنده خطر فزاینده ای است که بحث جدی بین المللی که شایسته آن است را دریافت نکرده است. چه اتفاقی می‌افتد اگر کسی در جهان همیشه در حال گرم شدن ما تصمیم بگیرد آب و هوا را دستکاری کند؟

تجزیه و تحلیل اخیر RAND نشان می‌دهد فناوری‌هایی که می‌توانند اشعه‌های خورشید را مسدود کنند یا مقادیر زیادی کربن را از هوا خارج کنند، دور از دسترس نیستند. آنها می توانند پیامدهای تغییر دهنده ای در جهان داشته باشند که در مقایسه با آن، طوفان برفی در پکن خفیف به نظر برسد. با این حال، جامعه بین‌الملل هیچ اجماع واقعی در مورد چنین سؤالات اساسی ایجاد نکرده است، مانند اینکه چه زمانی چنین فناوری‌هایی  چگونه یا توسط چه کسی استفاده می‌شوند.

امی یونکورا، دانشمند علوم فیزیکی در RAND که به رهبری این مطالعه کمک کرد، گفت: «برخی از این فناوری‌ها تقریباً برای صحبت در مورد آنها تابو بوده است. اما اگر اقدامات خود را با کاهش آلودگی آب و هوا انجام ندهیم، ممکن است فشار واقعی برای روی آوردن به آنها در آینده وجود داشته باشد. ما می‌خواهیم مطمئن شویم که می‌توانیم این کار را با خیال راحت و با درک کمی در جامعه بین‌المللی انجام دهیم.»

در سال 1965، لیندون بی جانسون اولین جلسه توجیهی ریاست جمهوری در مورد تغییرات آب و هوا را دریافت کرد. در آن زمان، مهندسی زمین – دستکاری عمدی آب و هوا – به عنوان یکی از تنها راه حل های ممکن ارائه شد. از آن زمان پیشنهادها از خیالی (پرتاب کردن میلیاردها توپ سفید به اقیانوس ها برای جذب نور خورشید) تا مهیب (گشودن یک صفحه غول پیکر از شبکه بازتابنده بین زمین و خورشید) متغیر بوده است. یک مجله علمی اذعان کرد که این ایده‌ها ممکن است «غیرعادی و ناراحت‌کننده» به نظر برسند، اما اگر نتوانیم گرمایش جهانی را متوقف کنیم، می‌توانند ترمز اضطراری را به ما بدهند.

یونکورا با همکار محقق RAND، میشل گریسه، متخصص حقوق بین‌الملل، همکاری کرد تا ببیند مهندسی زمین در حال حاضر کجاست، به کجا می‌رود و جامعه بین‌المللی برای آماده شدن چه کاری باید انجام دهد. آنها دریافتند که این فناوری به سرعت در حال پیشرفت است. این سیاستی است که عقب افتاده است.

تجزیه و تحلیل آنها بر دو خط اصلی تحقیقات در حال انجام متمرکز بود.

یک کارمند بخش هواشناسی چینی برای کاهش خشکسالی در پکن، چین، 12 فوریه 2009، آماده پرتاب موشک برای باروری ابرها و بارندگی می شود.عکس از Imaginechina Limited/Alamy

یکی هوای آلودگی کربنی را پاک می کند. این می‌تواند شامل فیلترهای عظیم و پمپ‌های زیرزمینی باشد یا می‌تواند به معنای کاشت در اقیانوس‌ها برای فیتوپلانکتون و کاشت جنگل‌های جدید برای جذب کربن باشد. گران خواهد بود. کند خواهد بود. اما هدف مستقیم این مشکل، کند کردن یا حتی معکوس کردن تجمع کربن اتمسفر است که باعث گرم شدن کره زمین می شود.

گزینه دیگر به دنبال مسدود کردن بخشی از انرژی خورشید است – نه با یک شبکه فضایی غول پیکر، بلکه با ذرات ریز معلق در استراتوسفر یا گرد و غبار روی ابرها تا آنها نور بیشتری را منعکس کنند. این کار سریع و نسبتاً ارزان خواهد بود – اما کربن همچنان در جو انباشته می شود. اگر اجازه دهیم آن ذرات متوقف کننده خورشید از بین بروند، اثر آن می تواند مشابه  باز کردن یک بطری آب گازدار تکان خورده باشد.

گریسه گفت: “شما می توانید ببینید که چگونه این می تواند منجر به درگیری شود، اگر شما دو کشور با منافع متفاوت دارید و چیزی که ما دریافتیم این است که واقعاً هیچ نقشه راهی برای نحوه برخورد با مشکلاتی که ممکن است با بلوغ این فناوری‌ها به وجود بیاید وجود ندارد.»

تنها لازم است یک کشور – تماشای چروک شدن محصولاتش یا خشک شدن آب – تصمیم بگیرد که از فرصتی برای به راه انداختن یک آزمایش جهانی آب و هوا استفاده کند. اثرات می تواند به سرعت از کنترل خارج شود. برای مثال، در سال 1991، فوران کوه پیناتوبو تن‌ها ذرات گاز و غبار را به اتمسفر فوقانی منتقل کرد. این ذرات دمای کره زمین را حدود نیم درجه سانتیگراد سرد کردند، که اثباتی بر این امر است. اما  پس از آن جریان جهت را تغییر داد و به شمال اروپا زمستانی گرم و غیرمعمول داد در حالی که خاورمیانه یخ زده بود.

حتی فناوری های حذف کربن که اغلب برای جلوگیری از بدترین پیامدهای تغییرات آب و هوایی ضروری تلقی می شوند، دارای اشکالاتی هستند که می تواند یک کشور را در مقابل کشور دیگر قرار دهد. محققان دریافتند که آنها می توانند اکوسیستم ها را مختل کنند و برخی از آنها به مقادیر زیادی آب و انرژی نیاز دارند. حتی کاشت یک جنگل جدید می تواند ذخایر آب را کاهش دهد و رواناب کشاورزی را افزایش دهد – باری که بیشتر بر دوش کشورهای کمتر توسعه یافته ای قرار می گیرد که در وهله اول فضا برای جنگل های جدید دارند.

با این حال، جامعه بین‌المللی انواع موانعی را که ممکن است برای فناوری‌های بالقوه در حال تغییر جهان انتظار داشته باشید، ایجاد نکرده است. این حداقل تا حدی به این دلیل است که می‌خواهد تمرکز خود را بر روی یک مسیر مطمئن برای آینده‌ای بدون کربن حفظ کند – یعنی کاهش انتشار کربن. یک متخصص گفت هر چیز دیگری مانند یک مسکن موقت است. ممکن است حال ما را بهتر کند، اما مشکل را درمان نمی کند.

هیچ توافق بین‌المللی یا مکانیزم اجرایی مستقیماً به مهندسی زمین نمی‌پردازد. این نقطه کوری است که اکنون جامعه بین المللی باید به آن بپردازد.

در نتیجه، هیچ نهاد حاکمیتی بر تلاش‌های مهندسی زمین در مقیاس جهانی نظارت نمی‌کند. آنچه وجود دارد، در عوض، قوانین و معاهداتی است که حوزه های مختلف را پوشش می دهد، اما می تواند راهنمایی هایی برای تنظیم تلاش های مهندسی زمین ارائه دهد. به عنوان مثال، قانون دریا می تواند از تلاش برای تغییر اقیانوس ها، مانند انداختن یک میلیارد توپ سفید، جلوگیری کند. معاهده ای در سال 1976 استفاده از تغییر آب و هوا – برای مثال ایجاد طوفان برفی – به عنوان یک سلاح را ممنوع می کند. اما هیچ توافق بین‌المللی یا مکانیزم اجرایی مستقیماً به مهندسی زمین نمی‌پردازد.

محققان نوشتند که این نقطه کوری است که جامعه بین المللی اکنون باید به آن بپردازد، در حالی که خطرات احتمالی آن هنوز نظری است. رهبران جهان باید توافق نامه های بین المللی در زمینه مهندسی زمین، با مقرراتی برای اطمینان از اینکه فناوری ها قبل از هر گونه استفاده به خوبی مورد تحقیق، تنظیم شده و به خوبی پشتیبانی می شوند، ایجاد کنند. آنها همچنین باید در صورتی که هر کشوری از قوانین پیروی نمی کند، تحریم های واضحی را وضع کنند.

گریسه گفت: «ما باید فکر کنیم که چگونه می‌توانیم به این موضوع از طریق قوانین بین‌المللی رسیدگی کنیم و در واقع آن را حفظ کنیم. «چگونه آسیب را تشخیص دهیم؟ وقتی این فناوری‌ها ممکن است تأثیرات بسیار متفاوتی بر جوامع مختلف داشته باشند، چگونه اجماع ایجاد کنیم؟ چگونه جوامعی را که ممکن است محروم باشند ادغام کنیم و مطمئن شویم که صدای آنها شنیده می شود؟»

شورای اطلاعات ملی ایالات متحده سال گذشته هشدار داد که فقدان هر گونه گفت و گوی بین المللی در مورد مهندسی زمین این خطر را افزایش می دهد که یک کشور – یا حتی یک گروه – سعی کنند به تنهایی آن را به گونه ای پیش ببرند که خطر درگیری را به همراه داشته باشد. آکادمی های ملی علوم همچنین ایالات متحده را برای همکاری با سایر کشورها در زمینه تحقیقات مهندسی زمین تحت فشار قرار داده اند. انجمن سلطنتی بریتانیا اضافه کرد که «بسیار نامطلوب» است که این فناوری‌ها بدون نظارت بین‌المللی به مرحله رشد برسند.

احتمال اینکه آنها ممکن است کار کنند به این معنی است که فشار برای استفاده از آنها تقریباً با دمای جهانی افزایش خواهد یافت. این یک علامت تعجب در مورد نیاز به درست کردن آن، از هم اکنون شروع می کند. هر دهه از زمانی که لیندون جانسون اولین جلسه توجیهی ریاست جمهوری در مورد تغییرات آب و هوا را دریافت کرد، گرمتر از گذشته بوده است.

https://www.rand.org

آیا این نوشته برایتان مفید بود؟

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *