نوآوری در مدیریت برای توسعه پایدار

Kolnegar Private Media (Management Innovation for Sustainable Development)

4 تیر 1403 7:25 ق.ظ

انسان ها روزی می توانند در ابرشهرهای سیارکی به اندازه منهتن زندگی کنند

کریس یانگ -19 دسامبر 2022، برداشت یک هنرمند از مفهوم شهر سیارکی.دانشگاه روچستر / مایکل اوسادچیو

سیارک های عظیم روزی می توانند خانه استعمارگران فضایی آینده باشند.این به این دلیل است که تیمی از دانشمندان دانشگاه روچستر، آنچه را که آنها می‌خوانند، یک “مقاله نظری تندرو” منتشر کردند که نشان می‌دهد چگونه می‌توانیم روزی از سیارک‌ها به عنوان زیستگاه‌های فضایی به اندازه یک شهر استفاده کنیم.

یک بیانیه مطبوعاتی توضیح می دهد که روش نظری شامل یک سیارک بزرگ و در حال چرخش و یک کیسه مشبک عظیم ساخته شده از نانوالیاف کربن است.

کانسپت شهر سیارکی بر اساس طرح دهه ۷۰ ناسا

تئوری جدید پیچش به اصطلاح “سیلندر اونیل” است که توسط فیزیکدان جرارد اونیل پس از اینکه ناسا در سال 1972 به او دستور داد تا یک زیستگاه فضایی طراحی کند که به انسان اجازه زندگی در فضا را بدهد، ابداع شد.

استوانه اونیل یک زیستگاه در حال چرخش است که معمولاً از دو استوانه تشکیل شده است که توسط یک میله به هم متصل شده اند و در جهت مخالف می چرخند. این استوانه ها به اندازه ای سریع می چرخند که گرانش مصنوعی ایجاد کنند، اما نه آنقدر سریع که باعث بیماری شوند.

احتمالاً علاقه مندان به داستان های علمی تخیلی اخیراً در مورد مفهوم مشابهی که برای فضاپیمای عنوانی در آخرین رمان «پروژه درود مری» نویسنده «مریخی»، اندی ویر، استفاده شده است، خوانده باشند. مفاهیم بزرگتر و دور از ذهن به اشکال مختلف در علمی تخیلی وجود دارد.

دانشمندانی که روش جدید را ابداع کردند که در مقاله ای در مجله Frontiers in Astronomy and Space شرح داده شده است، این کار را به عنوان بخشی از یک آزمایش فکری انجام دادند. آنها قصد داشتند یک ایده زیستگاه فضایی بیاندیشند که نیازی به پرتاب مقادیر انبوه مواد به فضا نداشته باشد.

ایده آنها در نهایت استفاده از موادی بود که قبلاً آزادانه در اطراف فضا در مقادیر عظیم به شکل سیارک پرواز می کردند.

اما یک مشکل باقی ماند. سیارک ها به اندازه کافی بزرگ نیستند که گرانش کافی برای یک زیستگاه فضایی را فراهم کنند. علاوه بر این، اگر آنها به اندازه کافی سریع به اطراف بچرخند تا گرانش مصنوعی ایجاد کنند – مانند مفهوم سیلندر O-Neill – به سادگی از هم جدا می شوند، زیرا به گونه ای ساخته و طراحی نشده اند که یکپارچگی ساختاری مانند یک فضاپیما داشته باشند.

راه حل این مشکل جایی است که بخش «تئوری تندرو» وارد بازی می شود. دانشمندان فرض کردند که استعمارگران فضایی آینده می توانند یک کیسه توری عظیم ساخته شده از نانوالیاف کربنی را به دور سیارکی به اندازه Bennu بپیچند که قطر آن 300 متر است.

آدام فرانک، پروفسور فیزیک که در کنار تعدادی از دانشگاه روچستر روی این پروژه کار می کرد، توضیح داد: “بدیهی است که به این زودی هیچ کس شهرهای سیارکی را نخواهد ساخت، اما فناوری های مورد نیاز برای انجام این نوع مهندسی، قوانین فیزیک را زیر پا نمی گذارد.”

سپس آن‌ها سیارک را به نقطه‌ای می‌چرخانند که از هم جدا شود. تمام قلوه سنگ های فضایی در شبکه نانوالیافی گیر می کند و یک لایه بیرونی توخالی ایجاد می کند که می تواند به عنوان ساختار بیرونی یک زیستگاه فضایی استفاده شود. مهمتر از همه، این لایه از خرده سیارک به عنوان سپری در برابر تشعشع عمل می کند. استوانه ای که برای چرخاندن سیارک استفاده می شود، گرانش مصنوعی کافی در سطح داخلی برای یک زیستگاه فضایی کارآمد ایجاد می کند.

فرانک می‌گوید: «بر اساس محاسبات ما، یک سیارک با قطر 300 متر که فقط چند زمین فوتبال در عرض آن قرار دارد، می‌تواند به یک زیستگاه فضایی استوانه‌ای با مساحت حدود 22 مایل مربع گسترش یابد. “این تقریباً به اندازه منهتن است.”

صنعت فضایی به سمت اکتشاف انسان در مریخ و فراتر از آن آماده می شود، به این معنی که ما به طور فزاینده ای شاهد همگرایی دنیای واقعی علم فضایی و علمی تخیلی خواهیم بود.

https://interestingengineering.com

آیا این نوشته برایتان مفید بود؟

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *