نوآوری در مدیریت برای توسعه پایدار

Kolnegar Private Media (Management Innovation for Sustainable Development)

4 خرداد 1403 5:23 ق.ظ

چگونه بر ترس غلبه کنید، برای مرگ آماده شوید و قدرت خود را در آغوش بگیرید

11 ژانویه 2022

یک مربی توسعه شخصی ،  طارق عظیم به این موضوع می پردازد که چگونه تجربیات زندگی او فلسفه تمرینی او را شکل داده است تا به بزرگان NFL کمک کند بر ترس ها غلبه کنند، به انعطاف پذیری عاطفی و ذهنی دست یابند و قدرت بدنی به دست آورند.

النی کوستوپولوس از انتشارات جهانی مک کینزی با طارق عظیم، بنیانگذار ورزشگاه Empower Gym، مربی بزرگان NFL و خالق فدراسیون بوکس زنان افغانستان گفتگو می کند. عظیم در کتاب خود، توانمندسازی: غلبه بر بیماری ترس (سایمون و شوستر، ژانویه 2022)، که با همکاری ست دیویس نوشته شده است، به این موضوع می پردازد که چگونه تجربیات زندگی خود به عنوان  یک پسر پناهندگان افغان باعث شد تا هدف خود را بر کمک به دیگران برای غلبه بر آن متمرکز کند. بیماری ترس و آماده شدن برای آخرین نفس. نسخه ویرایش شده این گفتگو در ادامه می آید.

چرا این کتاب را نوشتید؟

نوشتن کتاب همیشه یک امر فانتزی بوده است. من با این فکر مبارزه کردم که به اندازه کافی برای نوشتن کتاب چیزی در چنته ندارم. فکر کردم، “چه چیزی مرا آنقدر ارزشمند می کند که بتوانم یک کتاب بنویسم؟”

اما این فرصت از یک ویژگی در مورد من به دست آمد که بعنوان نویسنده ESPN پل کیکس منتشر کردم. تعداد انگشت شماری از دوستان پس از انتشار در مورد آن برای من پیام فرستادند و یادم می آید که حدود ساعت 5 صبح مقاله را خواندم و اشکم سرازیر شد. کنجکاو بودم که چرا همه کسانی که مقاله را می‌خواندند تا این حد تحت تأثیر قرار می‌گرفتند، و با گذشت زمان متوجه شدم که مردم با خواندن داستان زندگی من و موضع من در مورد چیزهایی احساس و درک می‌کنند.

خوشبختانه، تعداد انگشت شماری از افراد بسیار جالب چند ایمیل به ESPN ارسال کردند که یکی از آنها از Simon & Schuster بود. گفت: «شما کلماتی دارید که دنیا باید بشنود. شما داستانی دارید که دنیا باید ببیند. ما دوست داریم درباره اش صحبت کنیم.»

این چیزی بود که واقعا مرا به نوشتن سوق داد. دنیای جدیدی را به روی من باز کرد. این به بی اعتباری برخی از ناامنی های درونی من کمک کرد و باعث شد احساس کنم ارزشی برای ارایه دادن به دنیا دارم. به این سوالاتی که من داشتم پاسخ داد: «آیا دیدگاه من محترم است؟ آیا من قدردان هستم؟ آیا من بجایی تعلق دارم؟»

آیا هنگام نوشتن کتاب چیزی شما را شگفت زده کرد؟

من واقعا نمی توانستم قدرت شفابخش این کتاب را باور کنم. من خیلی آدم احساسی نیستم، اما این کتاب مرا شکست. هیچ لحظه ای در طول فرآیند نوشتن وجود نداشت که من به شدت احساساتی نباشم. این به من کمک کرد تا بفهمم چرا من آن طور که امروز فکر می کنم ، فکر می کنم، و این به آنچه که برخی آن را تروما می دانند مربوط می شود. وقتی بزرگ می‌شدم، نمی‌دانستم که این یک ضربه است، زیرا طبیعی بود. من به نویسنده همکارم ست دیویس در مورد سؤالاتی که از من پرسید گفتم: “تو زندگی من را نجات دادی.”

این کتاب به من وضوح و آزادی از چیزی داد که سعی می کردم از دنیای بیرون به دنبال آن باشم، که درک خودم است.

چه چیزی باعث شد که فدراسیون بوکس زنان را در افغانستان راه اندازی کنید؟

چیزی که مرا به انجام کاری که در افغانستان انجام دادم و رسیدن به این درک از هدفم واداشت، انباشتگی از تجربیات زندگی بود. من به عنوان یک پناهنده به آمریکا آمدم و در خانه ای بزرگ شدم که هرگز آن را خانه نمی دانستیم. همیشه در ذهن ما این بود که کاری برای افغانستان انجام دهیم، برای نام خانوادگی، کاری برای میراث پدربزرگم انجام دهیم. هم پدربزرگ مادری و هم پدربزرگ من دی‌ان‌ای رویا دیدن و انجام کارهایی را داشتند که «عادی» نبودند و واقعاً محدودیت‌ها را پشت سر گذاشتند.

وقتی به افغانستان رسیدم، شرایط تقریباً عالی بود، از این نظر که افغانستان به هر چیزی نیاز داشت. تقریباً هر کاری و هر کاری که انجام می دهید مفید خواهد بود. بنابراین گفتم: «برای رقابت با روایت رسانه‌ها در مورد ظلم به زنان و طالبان که در قدرت هستند، و افغانستان که نمی‌خواهد رشد کند، چه کاری می‌توانم انجام دهم؟ چه کاری می توانم انجام دهم که بسیار غیرسیاسی است و هیچ کس قدرت آن را درک نمی کند؟»

آن زمان بود که تصمیم گرفتم مکانی را برای زنان ایجاد کنم تا مردانه ترین فعالیت را در مردانه ترین جامعه تمام دوران انجام دهند: فدراسیون بوکس زنان افغانستان. می‌دانستم که اگر چنین چیزی خلق کنم، دیگر در مورد ظلم و ستم زنان نیست. به خصوص اگر یک برنامه ملی ثبت شده پشت آن بود. و هرچه بیشتر می‌شنیدم، «نه»، بیشتر می‌شنیدم، «این کار را نکن»، بیشتر می‌شنیدم، «تو دیوانه‌ای»، بیشتر می‌دانستم که این کار درستی است. این کار درستی بود زیرا قرار بود آن صدا را ایجاد کند. من در نهایت فدراسیون بوکس زنان افغانستان را راه اندازی کردم، اما این روند به آسانی یا به سادگی تصمیم به انتخاب فدراسیون و ثبت نام آن در کمیته ملی المپیک نبود. افراد زیادی بودند که من مجبور بودم از آنها خرید کنم  . اپوزیسیون باید کاری انجام می‌داد که واقعاً انجام نمی‌شد – و چیزی که کمک کرد، عمل ساده ارتباط بود.

ارتباطات به اندازه کافی برای آب شدن یخها  و ادغام با کمی احترام مشترک کار انجام می دهد. این واقعیت که من با این افراد می‌نشینم و از آنها طلب خیر می‌کنم، یا مشارکت آنها را می‌طلبم، یا آنها را در پروسه ایده‌پردازی مشارکت می‌دهم، باعث می‌شود آنها احساس کنند که در این مأموریت اثبات آمادگی افغانستان برای تغییر اجتماعی، مالکیت دارند. مرحله اول ادغام زنان در ورزش های رزمی بود.

برنامه های بازی چیست؟

برنامه های بازی با آنچه من در افغانستان تجربه کردم، که قدرت ارتباط صادقانه و گفتگوهای صادقانه بود، جان گرفت. برنامه بازی فقط یک اصطلاح برای یک گفتگوی صادقانه است، اما اگر آن را یک مکالمه صادقانه می نامیدم، هیچ کس همراه من نبود.

برنامه های بازی بیشتر در مورد خود درگیر شدن، شناخت خود و درک خود هستند. رسیدن به این امر همیشه عمدتاً بر اساس عدم درک موجود در درون خود بود. من با افراد زیادی برخورد کرده‌ام و ملاقات کرده‌ام که احساس می‌کنند دنیا با آنها مخالف است، که بسیار شبیه به آنچه در افغانستان است.

مردم می گویند: «دنیا باید اینطور به ما نگاه کند. این صنعت باید اینگونه به من نگاه کند. هم تیمی هایم باید اینطور به من نگاه کنند.» و مانند این است: “اینطور به خودت نگاه میکنی؟»

اکثریت جامعه می خواهند که بقیه جهان آنها را درک کنند، بنابراین مجبور نیستند خودشان را درک کنند. ما اپتیک را خاموش می کنیم. ما کلمات را منتشر می کنیم ما ویدیوها را منتشر می کنیم و ما امیدواریم که این چیزها روایتی را که مردم برای ما می‌سازند برآورده کنند. این برنامه های بازی به سوالات بسیار عمیقی می پردازند که عمدتاً بر اساس کمبودهای ذهنی و عاطفی کلیدی است که ما را از احساس رضایت باز می دارد.

چگونه برنامه های بازی به مشتریان شما کمک می کند بر ترس های خود غلبه کنند؟

وقتی دارم روی یک برنامه بازی با مشتری کار می‌کنم و می‌پرسم: «از چه چیزی می‌ترسید؟» پاسخ هر فرد همیشه در مورد ناشناخته است. این ترس از قضاوت شدن است. این ترس از نداشتن است. این ترس از X، Y، و Z است. پس با سؤالات بیشتر فشار می‌آورم و فشار می‌آورم. «ناشناخته نهایی چیست؟ بدترین چیزی که ممکن است اتفاق بیفتد چیست؟» و همه می گویند مرگ – 100 درصد مواقع. آن وقت است که برمی گردم و می گویم: «مرگ ناشناخته نیست. این تنها تضمین است و این تنها چیزی است که باید برای آن آماده شویم.» برنامه های بازی من در درجه اول رسیدن به آن طرز فکر و رسیدن به آن حالت هوشیاری است. این در مورد “در آخرین نفس خود چه احساسی دارید؟” این چیزی است که من کار می کنم تا مردم را پاسخگو بدانم.

به همین دلیل است که اکثر هم تیمی‌های من، که در کتاب درباره‌شان خوانده‌اید یا مصاحبه‌هایی با آنها دیده‌اید، تعریف «غیر عادی» هستند. آنها هرگز راضی نیستند مقدار پولی وجود ندارد که آنها به آن دست نیافته باشند. موقعیت عمومی وجود ندارد که آنها به آن دست نیافته باشند. چرا متوقف نمی شوند؟ زیرا این اشیاء نیستند که باعث رضایت این افراد می شوند. این همان احساسی است که می خواهند در آخرین نفس خود داشته باشند.

برنامه های بازی به تعریف آن کمک می کند. من در واقع سندی را که برای آنها ایجاد می‌کنیم «فلسفه‌های شخصی» آنها می‌نامم و ابزاری می‌شود که آنها در رهبری، برندسازی، بازاریابی، روایت‌ها و کتاب‌هایشان ادغام می‌کنند. ساختاری پیرامون حقیقت آنها وجود دارد. هدف یک برنامه بازی این است که مقداری ارزش در پشت خود حقیقت قائل شود، نه حقیقتی که مردم برای ما می سازند.

اهمیت فعالیت بدنی در همه اینها چیست؟

ارتباط گسترده ای بین توانایی های فیزیکی و حل کمبودهای ذهنی و عاطفی کلیدی وجود دارد. فعالیت بدنی چیزی نیست که برای حل برخی از این کمبودهای ذهنی و عاطفی به صورت تجویزی مورد استفاده قرار گیرد.

فعالیت بدنی می تواند شما را در وضعیت بسیار ناراحت کننده ای قرار دهد. دویدن در تپه را تصور کنید. بعد از دو سرعت در تپه، ممکن است بگویید: «پاهایم می لرزند. دارم می میرم.” واقعیت این است که شما می دانید که قرار نیست بمیرید. شما می دانید که بر این درد که من آن را رشد می نامم غلبه خواهید کرد. شما از این به تکامل خواهید رسید.

پس من می گویم، “خوب، به همبستگی ها نگاه کنید. تو به خودت ثابت کرده ای که می توانی این خستگی، این درد، این مبارزه، این ضربان قلب بالا و این افکاری که در سرت می گذرد را در آغوش بگیری و با آن کنار بیایی.» اما وقتی در فکر دیگری اینجا نشسته اید، هیچ دردی وجود ندارد. هیچ لرزشی وجود ندارد. عرق کردن وجود ندارد. مردمی نیستند که ببینند چه خبر است. شما به خودتان ثابت کرده اید که می توانید در اینجا با این موضوع کنار بیایید. چرا توانایی مقابله با آن را در اینجا برای مقابله با افسردگی، یا اضطراب یا استرس به کار نمی‌گیرید؟»

چگونه بر ترس غلبه کنیم؟

پاسخ من در مورد غلبه بر بیماری ترس بسیار ساده است. در مورد در آغوش گرفتن آن است. این در مورد آموزش آن مانند چیزی نیست که لازم نیست وجود داشته باشد. وجود ترس بسیار مهم است. ترس چیزی است که ما را آگاه می کند. ترس اعصاب می آورد. اتفاقاً اعصاب ما را به سمتی سوق می‌دهند که به توانایی‌های خود بسیار توجه داشته باشیم. شما با فکر بسیار بیشتری به مسائل برخورد می کنید. من فکر نمی کنم ترس چیزی است که ما باید از سیستم خود خارج کنیم. بنابراین بهترین راه برای غلبه بر ترس این است که آن را در آغوش بگیرید و اجازه دهید در زندگی شما مسئولیتی داشته باشد.

شما را نسبت به چیزها آگاه می کند. شما معمولاً از چیزهایی می ترسید – برای مثال، یک سخنرانی یا یک سخنرانی. شما از انجام این مسابقه وحشت دارید زیرا آمادگی ندارید. و این ترسی است که ما از طرد شدن داریم، و این ترسی است که ما از X، Y و Z داریم. شما احساس می کنید که اگر هر کاری که ممکن بود انجام می دادید، لزوماً ترس نداشتید. ترس را برای اعصاب اشتباه نگیرید. اعصاب فقط در درجه اول احترام به یک فرآیند، احترام به یک لحظه است. اما ترس این است که چرا تصمیم می گیریم کارها را انجام ندهیم. من پیشنهاد می کنم که ترس را در آغوش بگیریم و آن را انجام دهیم زیرا ترس در واقع برای ما طراحی شده است تا به چیزهایی دست پیدا کنیم.

چگونه مرگ پدرتان به فلسفه زندگی شما کمک کرد؟

پدرم در 11 ژانویه 2014 فوت کرد. او افول سریعی داشت. روشی که پدرم آخرین نفسش را کشید باعث شد متوجه شوم که تمام هدف او در این دنیا در واقع همان لحظه بود.

تو اتاقش تنها بودیم. و فکر می کردم خیلی بیشتر از خودم احساساتی می شوم. لحظه ی بسیار زیبایی بود که دیدم او با لبخندی در حال مرگ است. به برادرم نگاه کردم و گفتم: «فکر می‌کنم بابا فقط به بهشت ​​رفته است. او لبخند می زند.” و مامانم آینه ای زیر دماغش گذاشت و به ما نگاه کرد. او می گوید: “آره، پدرت همین الان به بهشت ​​رفت.”

بنابراین همه اتاق را ترک کردند، و من همانجا نشسته بودم و به این مرد زیبا و خندان خیره شده بودم. و من فکر می کردم تمام هدف او در این دنیا همین لحظه است. 63 سالی که او زنده بود – و در آن مقطع، 33 سالی که من زنده بودم – تقریباً همین لحظه از رابطه ما بود. فهمیدم که برای اینکه کاری را که می خواهم در این دنیا انجام دهم و مهر خود را روی این دنیا بگذارم و بتوانم پرچمی به بلندی پدربزرگم در این دنیا داشته باشم، هدفم این است که وقتی می میرم احساس رضایت کنم. چقدر دنیا را لمس کرده بودم.

آن لحظه به من نشان داد که این نوع خروج از این دنیا چقدر برای شما عزیزان مهم است. شما می‌خواهید یک انسان فداکار باشید و با رضایت کامل تلاش کنید.

پدرم با حقیقتش زندگی کرد. او قطعاً با ترس های فراوان و با اضطراب های فراوان و افکار غیرقابل کنترل زندگی می کرد. اما او در پایان زندگی به دور کامل رسید و مالکیت زیادی داشت.

این یک تجربه زندگی بود که به من در مورد ارائه این فلسفه و این دیدگاه پیرامون بهینه سازی واقعی به عنوان یک انسان آموزش داد.

تاریخ انتشار کتاب شما اهمیتی دارد، اینطور نیست؟

Empower Gym کاملا خلاقانه است. تنها کاری که من انجام می دهم این است که انسان ها را تخریب کنم. من شرکت دومی را ساختم که این کار را نیز انجام می دهد، و اکنون این کار را با برندها انجام می دهم، بنابراین ذهن من همیشه در این فضای خلاقانه است. وقتی وارد بخش بازاریابی این کتاب شدم، جلسه‌ای داشتم و پرسیدم: «استراتژی بازاریابی ما چیست و برنامه ما برای این کتاب چیست؟» آنها مشخصاً یک برنامه واقعاً فوق‌العاده را ارائه کردند.

پرسیدم: «تاریخ انتشار کیست؟» و آنها گفتند: “11 ژانویه.” من بزرگ ترین غازهایی را که می توانید تصور کنید، گرفتم. و همه می گویند، “تی، چرا اینقدر ساکتی؟” و من گفتم: «آن روزی است که پدرم به بهشت ​​رفت. تمام این کتاب درباره پدرم و رابطه من با پدرم است.»

بنابراین هفت سال بعد، سه‌شنبه‌ای تصادفی انتشار کتاب من اتفاقاً در همان تاریخی است که پدرم درگذشت، زمانی که تمام مکاشفه‌ای که کتاب بر اساس آن استوار است، برایم آمد. حتی الان که در مورد آن صحبت می کنم، دوباره دیوانه کننده ترین غازها را دریافت می کنم.

فکر می‌کنم این داستان واقعاً برای بازاریابی این کتاب مهم است، زیرا چیزی را ثابت می‌کند که من سخت برای اثبات آن تلاش می‌کردم، که ارزش نیت و خلوص است. این منجر به چیزهایی می شود که با پول نمی توان خرید، و این مثالی عالی است.

همه ما این فرصت را داریم که با غازها زندگی کنیم. زیرا چیزی بسیار بزرگتر از وجود ما را محکم می کند. این موضوع فروش کتاب نیست. وقتی من از تأثیرگذاران زندگیم استفاده نمی کنم، بسیاری از مردم از من عصبانی می شوند. به آنها می گویم: “چون آنها در مقایسه با واقعیت همه چیز در این دنیا بزرگ نیستند.” نیرویی وجود دارد که قدرت انجام کارهای جادویی را دارد، همانطور که برای شما توضیح دادم، که هیچ انسانی انجام نمی دهد. برای من بسیار سخت است که چنین ارزشی برای نوع بشر قائل شوم. چیزی بسیار بزرگتر وجود دارد – چیزی که با پول، شهرت یا هیاهو نمی توان خرید.

https://www.mckinsey.com

آیا این نوشته برایتان مفید بود؟

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *